حس می کردم او هم مانند ما در کنار سفره ی هفت سین نشسته و دعای
"یا مقلب القلوب والابصار"را می خواند. بلند شد و به من وبرادرم عیدی
داد. بعد هم هر دوی ما را بوسید ، در آغوش گرفت وسال نو را به ما
تبریک گفت.در همین فکرها بودم که صدای مادرم مرا به خود آورد ....
ماه من غصه چرا؟
آسمان را بنگر كه هنوز بعد صد ها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم و آبي پر از مهر به ما مي خندد
يا زميني را كه دلش از سردي شب هاي خزان
نه شكست و نه گرفت
بلكه از عاطفه لبريز شد و
نفسي از سر اميد كشيد
و در آغاز بهار دشتي از ياس سپيد زير پاهامان ريخت
تا بگويد كه هنوز پر از امنيت و احساس خداست
ماه من غصه چرا
ماه من دل به غم دادن و از ياس سخن ها گفتن
كار آن هايي نيست كه خدا را دارند
ماه من غم و اندوه اگر هم روزي مثل باران باريد
يا دل شيشه اي ات از لب پنجره ي عشق، زمين خورد و شكست
با نگاهت به خدا چتر شادي وا كن
و بگو با دل خود كه خدا هست خدا هست
وقتی خدا داشت بدرقه ام میکرد ،
بهم گفت جایی که میری مردمی داره که میشکننت...
نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم تو تنها نیستی...
تو کوله بارت عشق میگذارم که بگذری...
قلب میگذارم که جا بدی...
اشک میدهم که همراهیت کنه...
و مرگ که بدونی برمیگردی پیشم
زیــر بــارون ، بـه یـاد تـو گـریـه کـردم ...
زیــر بــارون ، بـه اون چـه کـه گـذشته خـوب فـکر کـردم ...
زیــر بــارون ، بـا صـدای بلـند اسـمت رُ فـریاد کـردم ...
زیــر بــارون ، ایـن دنیـای بـی وفـا رُ تا دلت بـخواد ، نفـرین کـردم ...
زیــر بــارون ، بـه پـشت سـرم نـگاه کردم و دوازده سـال زندگی رُ بـاور کـردم
زیــر بــارون ، بـه فـرار ثـانیه هـا اعـتقاد پیـدا کـردم ...
زیــر بــارون ، بـه مـعنی وا قـعی زیسـتن انـدیشه کـردم ...
زیــر بــارون ، یـه عـالمه اشـک ، بـا قـطره هـای بـارون قـسمت کـردم ...
زیــر بــارون ، بـه هـیچ یـک از سـؤالام جـوابی پـیدا نـکردم ...
خزان آمد
بهاران رخت بربسته
نمی بینم بلبل را
که آید در برم خواند سرود عشق و شادی را
چکاوکها برفتند از حضورم
پرستوهای عاشق باز گشتند
ولی من
در این ایام تنهایی
همانند همان برگم
که ازباد خزان بر باد رفته
سلام بابااینقدر دلم برات تنگ که هر لحظه آرزومی کنم پیش توباشم
چند وقتی توی خوابم نیامدی دیگه ناامید شدنمی دونم چرا نمی تونم باور کنم
که تو دیگه پیش من نمی آیی خیلی سخته باور کردنش
